DÚBIDAS LÉXICAS

Onte tiña moito sono e fun á cama cedo, no medio da noite espertei porque tiven un soño terrible. Desenvolvíase nunha praia, alí estabamos toda a vila. Todos o estabamos pasando moi ben, desenrolamos a toalla para sentarnos. Tivemos que invertela, puxerámola ao revés.  Eu afogábame sen que ninguén me puidera socorrer, non sei como pero afogábame.

Á parte do soño, tamén vos vou contar que toda a vila investiu nunha asociación solidaria, aínda que hai xente que non participou, eses quedan á parte.

A ESCRITA DOS NÚMEROS

-Podes darme o teu número de teléfono, xa sei que o perdín máis de dez veces pero...

-Vale... Pero é a última vez que cho dou. Tes onde anotar?

-Si.

-Anota 678901234. Telo?

-Si , grazas. Outra cousa, canto che daba o exercicio dous de Matemáticas?

-A min 2'5m pero non creo que me vaia ben.

-A min tamén me daba iso. De que quedaches na carreira?

-De cuarto, pero non estou contento levaba adestrando moito...

-É boa posición, eu se correse quedaría de último. Cando é a seguinte?

-O 24 de xaneiro, sabías que é a San Nicolás III?

-Non, xa levan tres?

-Si, déixote que vou adestrar.

-Deica logo.

-Adeus.

MAIÚSCULAS E MINÚSCULAS

No hospital de Ourense, CHUO, estabamos esperando polo doutor D. Xoán Vázquez, mentres eu lía Cousas e miña nai lía La Región. Ese día iamos ao médico polas miñas dores do pé.

O señor Xoán Vázquez é moi amable, e como sabía que eu mañá tiña exame de Matemáticas, deixounos entrar antes.

Era xoves, un xoves chuvioso de primavera e o doutor estaba alegre, ata nos explicou unha curiosidade que lera ese mesmo día, era algo do norte e do sur. Pero xa non me lembro…

NA VILA VIVÍA UNHA SEÑORA QUE NINGUÉN COÑECÍA

Na vila vivía unha señora que ninguén coñecía. Era unha muller coma outra calquera: traballaba na súa horta, coidaba das vacas, alimentaba ás súas galiñas... Porén ninguén sabía quen era a muller. Cando había misa, alí estaba ela, coma calquera outro veciño. Chegaba, sentaba, rezaba, e, ao acabar a celebración, conversaba con todos os da aldea; e, cando cada un marchaba para a súa casa a comer o xantar, todos ían dicindo:

-“De onde será a señora esa, que sempre a vexo na misa?”

E así, día tras día, ano tras ano, viviu a señora nesa aldea na que ninguén a coñecía, acompañada dos seus animais, e falando cos veciños só cando había algunha celebración, algún enterro, ou cando a señora saía a pasear e se atopaba con alguén.

Un día a señora non foi a misa e todos se preguntaron polo seu paradeiro. O cura chegou tarde con moita mágoa dicindo que a señora Antonia falecera esa mesma mañá. Ninguén dixo nada. Ninguén sabía quen era a señora Antonia. O único que souberon foi que a señoriña que ía a misa todos os días sabe Deus dende onde no volvera aparecer pola vila, e comezaron a botar de menos as súas amables palabras; ata que se esqueceron dela por completo.